Kringe in die woud

Jy het my asem gesteel.

Sover ek kan sien stap die glimagte

van jou en jou nuwe girl

oor die bladsye van my hart.

Elke voetslag dryf dieper

die kennis van 'n dagbreek

wat nooit sal kom nie.

En nou..

en nou moet ek weer

soos 'n boom sterf

sodat my hart

op nuwe bladsye kan klop.

Ek weet nie waar nie,

maar ek het 'n saad geplant.

Die doel en die kleur

van die onbekende plant

was nog nooit aan my ontbloot nie.

Miskien..

miskien was die saad nog altyd

die kiem wat ons twee versmoor het.

What now?

It is not that I despise the winters of my indecision
but the way they speak of me with derision
how valleys low in lush language paint
our bodies quick and fervently spent

This is not fickle or even delight
it is much more morose
and sheds little light
on the absence of longing and long lonely nights

Even I grow tired of being correct
when questions from others
feigning content
come begging and pleading for a solemn lament

What man can fly like the wind in my hair
or walk quietly by my side to be fair
without question or doubt
to be worried about?